Schuddende borsten verboden sex

schuddende borsten verboden sex

Er kwam een kathedraal. Er kwam een elektrische tram met 16 kilometer rails uit Londen. Pronkstuk was een operagebouw met zitplaatsen waarvan men beweerde dat Sarah Bernard en Enrico Caruso er hadden opgetreden.

In had echter een Engelsman, H. Wickham, kans gezien om Hij verkocht ze aan de Kew Gardens in Londen, waar met het Zuid-Amerikaanse zaad net zo lang werd geëxperimenteerd tot de plant gekweekt kon worden in plantages in Maleisië.

Enkele zaailingen werden in gestuurd naar de Plantentuin in Buitenzorg, Nederlands-Indië. Binnen enkele decennia lukte het, om op plantages in Azië de rubberboom op te kweken. Niet alleen was de latex van deze plantages goedkoper, de kwaliteit was ook beter en de productie vond plaats in de koloniën van de gebruikende landen.

Voor de Braziliaanse rubber viel het doek vanaf Ontelbare seringuero's sleepten zich terug naar hun vaderland of kwijnden in het regenwoud weg. De rubberbaronnen zagen hun inkomsten tot nul dalen. Binnen enkele jaren was Manaus grotendeels verlaten en begon het oerwoud zich meester te maken van de stad. De Nederlandse schrijver Anthony van Kampen beschrijft in de stad in zijn boek "Het land dat God vergat" als een haveloze, desolate plaats waar alleen een vervallen opera, verkrotte herenhuizen en verroeste tramrails nog getuigen van de tijd, dat dit de rubberhoofdstad van de wereld was.

Of verhalen zoals onderstaand zijn voeding voor boeken. In het regenwoud rond Manaus voltrok zich tussen en een ware menselijke tragedie. Rubbertappers, of seringueros, hadden de taak om dagelijks een ronde te maken langs de rubberbomen in het regenwoud, en rubberbomen staan tot meter verspreid van elkaar, gescheiden door dicht kreupelhout. Hiervoor moesten zij een pad kappen en dagelijks opnieuw vrijmaken van plantengroei, en werden ze voortdurend blootgesteld aan slagregens, giftige dieren en planten en onwelgevallige indianen.

Elke avond moest de gewonnen latex worden gerookt en er ballen van worden gekneed van circa 20 kg. De rubbertappers leefden en werkten in eenzaamheid, het enige menselijke contact bestond uit de rubberhandelaar die eens per week de rubberballen, pela's, kwam ophalen. De omstandigheden waren zó slecht dat een gemiddelde seringuero binnen een paar jaar stierf aan tropische ziekte, uithongering, beten, indianenpijltjes en giftige rook. De rubberhandelaren wisten dit en wierven voor dit werk voornamelijk boeren uit het droogtegebied Ceara, die een wurgcontract tekenden waarin stond dat zij pas geld ontvingen als hun reiskosten en uitrusting waren terugbetaald.

Vrijwel geen enkele van de tienduizenden mannen die het regenwoud betraden met de belofte op een fortuin, kwam er levend uit of met een afgeloste schuld. Ontvluchten uit "de groene hel" was onmogelijk.

De handelaren controleerden de mondingen van de vele zijrivieren van de Amazone, er werden mensenjagers ingezet en de jungle was te uitgestrekt en te dichtbegroeid om te voet te ontsnappen. Terwijl de limousines in Londen en Parijs op rubberbanden reden, in de fabrieken de rubberen aandrijfriemen duizenden machines deden draaien en de MacIntosh regenjas tot het straatbeeld behoorde, werd de grondstof hiervoor gewonnen onder een erbarmelijke vorm van slavernij.

Donderdag, 1 juni Ik kan het niet opbrengen om veel  te doen zodat de geplande wandeling eerst naar het einde van de ochtend en later naar het einde van de middag gepland wordt. Uiteindelijk wordt het niets. Ik keutel wat op en neer en begin aan de kleine reparaties.

Ik weet de GPS aan te sluiten op de marifoon zodat deze goed werkt. De kabels in het kastje netjes opbossen en georganiseerd houden. Het houten tableau ophangen dat we gekocht hebben in Antigua om die spijkergaatjes weg te werken die er in het schot zitten.

Het effect valt niet tegen. Op het dek meet ik de bulletalie uit en loop naar Oscar om de prijs van de Genua te horen. Na wat heen en weer gebel blijkt het allemaal een misverstand en de zeilmaker dacht de hele groene baan los te maken en een nieuwe UV filter op het zeil te plaatsen.

Gewoon repareren is mijn devies. Morgen hoor ik de nieuwe kostprijs. Guatemala is een heerlijk land om als buitenlander te zijn en is net zoals Colombia een eyeopener.

Wat een heerlijke vakantielanden met een bijzonder vriendelijke bevolking en genoeg te zien op cultureel danwel in historisch opzicht. De Indiaanse geschiedenis, de Spaanse veroveringen, de vrijheidsstrijd, de aanvallen door de Engelsen en het tegenwoordige wankele politieke evenwicht waar hard aan gewerkt wordt, met wisselend succes, om de corruptie en de misdaad te bestrijden. Niet alleen de steden met historie maar ook de kleuren die de mensen dragen, de stoffen die verkocht worden, de kleuren van de groente en het fruit en dat tezamen op de stoep of aan de rand van de straat maken het een levendig geheel.

Het bestelen en oplichten van de lulhannes toerist is hier veel minder dan op de eilanden van de Cariben waar de donkere bevolking met een arrogantie en een groot besef van de slachtofferrol de goedwillende dollarbezitters kleineert en belazert.

Ik geef mijn geld liever in deze mooie wondere wereld uit. Woensdag, 31 mei Antigua - Rio Dulce. We kunnen uitslapen want de bus zal er pas om Tijd om eindelijk van het ontbijt te genieten en bestel de gebakken geklopte eieren met tomaat en de onoverkomelijk bonenpasta.

Totdat de huismeester van het hotel ons komt zeggen dat de bus voor het hotel staat. Een kwartier te vroeg maar verder geen punt, ik lever de sleutel in en met een snelle zwaai als afscheid stappen we in. De chauffeur doet net of hij al heel lang heeft staan te wachten maar als ik hem attendeer op de tijd We weten de beste plaatsen te veroveren in een lege bus.

De bus rijdt door het dorp en laadt nog een passagiere op. Het blijkt de Nederlandse te zijn die we gisteren al ontmoet hebben. Bij gebrek aan meerdere passagiers brengt de bus ons drieën heel luxe richting Antigua. Nu alle tijd om rond te kijken, te lezen, benen te strekken en in de file te staan.

De werkzaamheden aan de weg gaan gepaard met totale afsluiting en er zit niets anders op dan gelaten de tijd af te wachten. Er schijnt een brug verschoven te zijn en ze leggen, op de bergpas, een vierbaans weg. Het zijn de verkoopmomenten van de mensen die langs de bus lopen met allerhande fruit, etenswaren, souvenirs en nootjes.

Het ziet allemaal netjes uit en het is erop gemaakt om het snel te laten gaan. Verpakt in plastic zakjes in hoeveelheden van 5 of 10 Quetzal. Als verkoper sta je midden op de weg om zowel het heen als gaande verkeer te kunnen bedienen, de chauffeur of passagiers steken een biljet uit het raam en de verkoper het plasticzakje. Geen tijd voor snel wisselgeld of creditcard.

Op straat is het nog een creditcard-loze economie met de echte straatverkopers. Twee uur later dan gepland rijden we de hoge brug van Rio Dulce over en worden in het dorp afgezet. Nog snel een boodschap en zijn blij als we met de watertaxi bij de Queen B weer afgezet worden.

Verder een rustige avond waar we niet teveel verder aan activiteiten ontwikkelen. We moeten vandaag nog vroeger uit de veren en er staat weer een overvolle bus voor de deur.

Jacqueline voorin de bus en ik achterin op de achterbank. Eén van mijn buren gaat wel erg breeduit zitten en denkt door dit gedrag meer ruimte te kunnen reserveren. Op een wegafslag moeten we overstappen in een lege bus en zitten meteen heel wat comfortabeler. Bij een filiaal van het reisbureau worden we naar een restaurant gebracht voor een ontbijt waar we ook medereiziger George ontmoeten. De George is van Costa Rica en spreekt goed Engels zodat hij al snel aangesteld wordt als de grote vertaler.

De gids haalt ons op en stappen in een Wherrie die ons met hoge snelheid het meer overvaart. Een halfuur in de boot en komen in de eerste dorp aan. Het Meer van Atitlán is een kratermeer, een op meter hoogte door twaalf dorpen en drie vulkanen omringd meer in Guatamala.

De dorpen zijn vernoemd naar de twaalf apostelen. De Britse schrijver Aldous Huxley betitelde het als "het mooiste meer ter wereld". Opvallend is de rust en het heldere blauwe water. De grootste en meest toeristische plaats in de omgeving is Panachel.

De buurtschap Panabaj in de gemeente Santiago Atitlán werd in  van de kaart geveegd door Orkaan Stan. Hierbij kwamen meer dan duizend mensen om. In de plaats waar we nu aankomen worden we een winkel in gegidst waar de kunstenaar een heel verhaal houdt over zijn kunstwerken.

Mooi werk maar nog niet te wauw zullen we maar zeggen. Hij laat ook enkele schilderijtjes zien van tienjarigen waarbij ik grote vraagtekens plaats of dit wel waar is. Toen ik tien was kon ik net mijn kleurdoos openmaken. Een leuk dorp tegen de steile helling aangebouwd en moeten flink klimmen om boven te komen.

Omdat we in tijdnood zijn wordt er snel een Tuktuk gereserveerd waar we met 5 man het apparaat de slechte weg en de hellingen ons kreunend weg laten brengen naar een Indiaanse ambachtelijke familie waar het katoen gesponnen, gekleurd en geweven wordt tot prachtige doeken. Jacqueline komt trots met enkele lokale souvenirs uit de strijd. De gids brengt ons nu in een rokerige ruimte waar een houten beeld een sigaret rookt.

Naast mij ligt in een glazen doodskist een donkere Jezus met indianenkleren aan. De verschillende poppen om ons heen zijn aangekleed met vreemde kleren. Voor het altaar zit de raadvragende gelovige en naast de rokende pop zit de sjamaan stevig mee te roken en allerlei klanken uit te stoten.

Een ander man tussen de twee in vertaald wat de boodschap moet zijn. De gids vertelt me dat de sjamaan na de sessie alcohol moet drinken om los te komen van de geesten en weer met een schone lei kan beginnen.

Het woord sjamaan, dat uit Siberië komt, wordt door antropologen gebruikt om een bepaald type religieuze ondernemer te beschrijven die in vele culturen over de hele wereld voorkomt. Sjamanen onderhouden contact met de goden- en geestenwereld door in trance te gaan, vaak onder invloed van drugs, muziek of dans.

Ze worden door dorps- of stamgenoten ingeschakeld om mensen te genezen en andere problemen op te lossen. Dat doen ze door tijdens hun trance te strijden tegen vijandige magische aanvallen. Sjamanisme is nauw verbonden met de lokale cultuur en de sociale omgeving. Vandaar dat de rituelen en de bijbehorende wereldbeelden behoorlijk uiteen kunnen lopen en in de loop van de tijd ook kunnen veranderen. Nu weer in de boot en worden naar het hippiedorp gebracht waar we met de Tuktuk een andere een rondleiding krijgen.

Verontrustend is het als de TukTuk achteruit moet rijden. De betekenis verandert al snel van het woord. Boven op de berg wordt in een restaurant de lokale vis besteld en ondertussen dat het restaurant de kans krijgt om de vis te bakken krijgen we nog een rondleiding. Het is een bedrijvig dorp met veel Backpackers, en gesjeesde hippies in een vreemd dorp.

Met de boot terug naar Panajachel waar we nog even kunnen winkelen en wandelen voordat de bus ons ophaalt om terug te brengen naar Antigua. Maandag, 29 mei De bus staat om Dat ziet er goed uit, comfortabel.

Helaas moeten we overstappen in een volle bus en krijgen de slechtste plekken toegewezen in het gangpad. Dat wordt hobbelen, meehangen in de bochten, schrap zetten voor de verkeersdrempels zodat ik het idee heb dat ik actief meerijd.

Jongelui als backpackers met allemaal doel van een hike de vulkaan op. Rugzakken met water en bergwandelschoenen. Helaas voor mij de uitstekende wandelschoenen van de Decatlon maar zonder profiel, om de rulle paden af te dalen.

De bus stopt en we worden opgevangen door twee gidsen. Het is een schitterende omgeving en hebben uitzicht op drie vulkanen. De wandeling blijkt een pittige en moeten behoorlijk wat hoogte overwinnen, maar de aandacht wordt afgeleid door een mooi stuk natuur totdat we uitzicht krijgen op de vulkaan helling.

Een grote zwarte vlakte van neergedaalde lava met gesinterde brokken steen. Ik krijg het idee of ik op een slakkenberg van een metaalsmelter loop. In één van de kraters ligt nog warm materiaal en krijgen we de kans als een stelletje padvinders een marshmallow te roosteren. Zoek een gat ik de grond en je komt de warmte nog tegen van de uitbarsting van 4 jaar geleden.

Deze vulkanen staan op de Gordel van Vuur. Dit is en blijft een gevaarlijk gebied. De uitzichten naar de andere bergen en kraters komen gelukkig even uit de bewolking en krijgen een vrij uitzicht. Met een goed gevoel lopen we het pad terug en dan merk je pas hoe steil we geklommen hebben. Ik glibber verschillende malen, door het losliggende gesteente, het pad naar beneden af. Deze keer zijn we wat eerder bij het busje en nemen meteen maar een bank in beslag om de terugreis wat comfortabeler te ervaren.

Bijna iedereen gaat op dezelfde plaats van de heenreis zitten alsof het gereserveerde plaatsen zijn. In Antigua een broodje en een ongedefinieerde bruine pasta. Het blijken bruine bonen gepureerd te zijn die met een soort mayonaise opgegeten dient te worden. Vreemd gezicht, smaak nouja. In het park proberen we een boek te lezen maar raken aan de praat met een Indiaanse dame en een buurvrouw op de bank naast ons.

Leuke gesprekken en opvallend de open vriendelijke mentaliteit van de mensen om ons heen. Geen spijt van dit bezoek aan een ander stukje Guatemala en gaan terug naar het hotel voor een rust moment en in de avond op bezoek bij een Frans Bistro, Place Cinq. Het is er donker maar sfeervol ingericht, het eten uitstekend en kan het niet laten om een "moule frites" te bestellen.

Deze kan niet tippen aan de Europese versie maar ik eet met glimlach en een hoofd vol herinneringen, mijn mosseltjes. Zondag, 28 mei Het reisboekje gaat als gids dienen en we volgen de wandeling die in het boekje beschreven staat. Hier gaat het al verkeerd want dat kost geld zodat we als echte Hollanders de benewagen nemen en de heuvel oplopen.

Het valt allemaal mee en het is een prima beweging. Een prachtig uitzicht over de stad en nemen de tijd om het stedelijk uitzicht in ons op te nemen. De blokken met huizen synchroon door het stratenpatroon, vierkante ruiten met bebouwing.

Het valt meteen op als er een woonblok niet helemaal loodrecht op de straat staat gebouwd. Onze lieveheer heeft hier een echt bolwerk laten plaatsen want er staan wel erg veel kerkelijke gebouwen en zichzelf geen plezier gedaan met de aardbeving in Het moet een enorme heftige beving geweest zijn want er is veel vernield. Deze beving is de reden geweest dat de bewoners van deze hoofdstad, de stad hebben verlaten en een nieuwe hoofdstad Guatemala Ciudad in in gebruik hebben genomen.

De ruïnes zijn door de tijd geconserveerd en geven een inkijk hoe de stad in eruit gezien heeft, ondanks de ravage krijg je een idee over de rijkdom in die tijd. Het Capucijner klooster voor vrouwen hebben we een rondwandeling gemaakt. Het klooster en ziekenhuis is maar 30 jaar in gebruik geweest en door de beving totaal verwoest. Indrukwekkend de gebedsruimte, de bewoning van de Capucijner vrouwen, het hospitaal, de doorgangen de verschillende ruimte's en de tuin.

Het is door stutwerk en gerepareerd metselwerk zijn de ruimtes weer veilig gemaakt voor bezoek. Dit is het zogenaamde conserveren van de ruines. Na dit bezoek de Iglesias del Carmen, Convento de Santa Teresa later een gevangenis waar de gevangen vanwege instortingsgevaar overgeplaatst werden en nog een aantal bijondere gebouwen.

Leuke en leerzame wandeling. Nu is Guatemala Ciudad uitgegroeid tot een metropool met een 6. We werken alle punten op de rondwandeling af en eten bij een lokaal restaurant een heerlijke biefstuk met de nodige pepers. Op de markt halen we een koffie met gebak zoals in het boekje geadviseerd maar de koffie smaakt nergens naar.

Zal het boekje, om als hotspot genoemd te worden, wel veel geld gevraagd hebben. In de avond slaan we eerste straat rechts af en vinden een restaurant met muziek uit de oude doos. Bij binnenkomst Imagine van John Lennon en ik weet nu eigenlijk niet wat me te wachten staat.

De biefstuk, ja de tweede keer, is uitstekend en het is gezellig binnen. Na het eten en de koffie lopen we de bar in waar de heren muzikanten het geluid wel erg hard hebben staan. Zaterdag, 27 mei Rio Dulce — Antigua Guatamala. Helaas is er geen sluitende connectie meer van Guatamala station op de volgende bus naar Antigua.

Op de gok koop ik twee kaartjes Guatamala City en zal wel zien als we daar zijn. In het ergste geval gewoon een taxi nemen voor de laatste 50 kilometer. Guamalteekse chauffeurs rijden als dwazen en soms heb ik het idee dat we op twee banden door een bocht stuiven.

Ondanks het inhalen van voertuigen op onoverzichtelijke punten, samen met een vrachtwagen de haarspeldbocht in komen we niet eerder dan anders aan in Guatamala City. De versleten veren van de stoel staan haaks in het stuitje gegrift, strompelen we de bus uit en loop snel naar het loket en doe of er niets aan de hand is en bestel twee kaartjes.

Een lichte paniek ontstaat achter het loket want de bedoelde bus is net weg. Er wordt gebeld en wij worden gesust met de woorden, nog even wachten, het komt goed! Wat er goed moet komen weten we niet maar we staan ineens verbaasd als de dames het voor elkaar hebben gekregen dat de bus speciaal voor ons terugkomt om ons op te halen.

Dankjewel, dat is nog eens service en met een blijde lach zwaaien we de regeltantes goedendag. Alleen de buschauffeur, die terug moest komen, heeft een humeur om te snijden en kijkt ons vernietigend aan. In een donker kamertje staat een bed in de hoek geschoven maar hebben wel de beschikking over badkamer met wc. De bedoeling van de kamer is om te slapen zodat we al snel even in een middagdutje verzeild raken om in de avond een stukje te gaan eten.

Uit de reisgids kiezen we een goed restaurant en gaan op zoek. De steden zijn zeer logisch ingedeeld. De Calles straat lopen van Noord naar Zuid en zijn genummerd. Het is op deze manier zeer overzichtelijk en we vinden dan ook snel onze eetplek. De Salade Nicoise met geroosterde Tonijn is een aanrader. Vrijdag, 26 mei Nogmaals wandelpad en bereiden ons voor op de tocht van morgen.

De beschrijvingen worden erbij genomen en Jacqueline plant de route. Ik laat het gelaten over me heen komen, ik loop wel mee.

Voordat we het rubberbootje opruimen hang ik de motor neg eens op de spiegel en varen een flinke tocht naar de andere kant van het meer. Wat zijn er veel mogelijkheden om je schip veilig achter te laten en we merken dat vooral de Amerikanen dit gebied als Gunkhole gebruiken. Gunkholing is het zwerven tussen de verschillende ankerplaatsen, aanlegplekken, aabmeren in een baai maar ook om een veilige omgeving voor hurricanes te hebben.

We zien het wel zitten om later een tocht over het meer te maken en de natuur op ons af te laten komen. We zullen wel zien. Op het internet probeer ik wat meer te weten te komen van het land en loop politiek toch weer tegen het een en ander aan.

De voormalige tv-komiek Jimmy Morales werd eind gekozen met de belofte een eind te maken aan de endemische corruptie in Guatemala. Nog geen twee jaar later is Morales zelf onderwerp van onderzoek. Ze verdenken hem ervan 6,6 miljoen quetzales ruim Eerder dit jaar werden de broer en een zoon van Morales al gearresteerd op verdenking van corruptie. Het is overal wat met die politiekers. Ik pak mijn rugzak maar in en bereid me voor op een tochtje door dit zo mooie land.

Donderdag, 25 mei Jacqueline heeft een trainingsschema opgesteld om als het even kan elke dag het pad te lopen op het Resort Tijax. Voor mij geen straf want ik vind het fijn om de benen te strekken en heerlijk de kuiten flink strak te zetten op het klimmende bijtende pad omhoog. Al snel ben ik boven op de toren en geniet van het uitzicht. Jacqueline komt enkele minuten boven met gestaalde zeebenen en neemt even de rust om het genietmoment te ervaren. Toch maar poseren door buik intrekken, kin iets omhoog om het nekvel strak te zetten, mysterieuze glimlach, schouders achteruit, kalende kruin verbergen met pet.

Jacqueline blijkt tevreden met het resultaat maar dat begrijp ik wel, ze neemt me gewoon als referentiepunt en daar komt zij bijzonder goed bij uit. Terug aan boord een boterham en gaan met de watertaxi de stad in. Ik wil graag nog even langs de zonnecelboer, een paar boodschappen en drinken een cola bij Sundog.

Koop is snel gesloten en ding niet eens af. Meisje blij, wij blij. We besluiten om de lange route terug te lopen naar de haven. Het landgoed is veel groter dan verwacht. Op de toren kijken we uit over het meer.

De grote brug met de grommende vrachtwagens kan ik van hier, luid en duidelijk horen. Het is nog vroeg en proberen de warmte   van de dag te ontlopen. De toegang is nog op slot en we klauteren het pad op om de weg over de eerste hangbrug te vervolgen.

Veel jungle, mooie paden en overal een boordje met soortnaam bij de bomen. Voor het eerst zie ik nu de bomen voor de rubberproductie en sta versteld van dat de Heer Goodyear het vulkaniseren van rubber heeft uitgevonden door een stukje latex op de kachel te laten vallen. Je bent door onhandigheid al snel een groot uitvinder en er komen nu elk jaar 1,5 miljard banden van de lijn om onze mobiliteit in stand te houden. Hoeveel bakjes latex moeten ze wel leegscheppen om de reusachtige vraag te kunnen lenigen.

Van de toren naar een echte hangbrug tussen twee heuvels waar de varens en palmen proberen de brug aan te tikken. We kijken de jungle in en het is zelfs zo dicht begroeid dat we de bodem niet kunnen zien maar wel het stromende water horen. Vroeg vertrekken is meestal vroeg thuiskomen en we hebben om 11 uur al het idee dat we de hele dag bezig zijn geweest en zijn moe.

De Jetlag zal nu echt opspelen en mijn ogen branden als ik een stukje probeer te lezen. Voor een beetje afleiding gooi ik de tank van de buitenboordmotor vol, precies een halve liter, en gaan op stap met het snorrende rubber.

Het plan is het verkennen van het fort bij de vernauwing van het meer en treffen er een waar vakantieparadijs. Zwembad, strand aan het meer, ijsverkopers en een historisch Spaans fort dat eigenlijk in deze setting een sprookjesachtig geheel wordt.

We lopen door de verschillende gangen en ruimtes en het lijkt wel een heel erg simpele vesting maar misschien voldoende voor dit gebied in die tijd, echter krijg een verkeerde indruk want de beschrijving op het internet geeft aan dat het zelfs naar de inzichten van Vauban is gebouwd. Vauban is het grote genie voor wat betreft forten ontwerpen. Het fort ligt aan de ingang van het Izabalmeer.

Er was al een toren gebouwd in maar verder uitgebouwd in in opdracht van koning Filips II van Spanje om te voorkomen dat piraten het meer vanuit de Caribische Zee konden bereiken. Het kasteel de San Felipe is verschillende eeuwen in gebruik geweest en een paar keer vernield en overwonnen door de Engelse Piraten. In nog eens door een aardbeving beschadigd maar nu zijn de reparaties in volle gang door nieuwe geplaatste daken en reparaties van de muren. Later lees ik dat het fort op de Werelderfgoedlijst van Unesco is geplaatst.

We zullen nog eens terug gaan om het beter te bestuderen. Dinsdag, 23 mei Het voornemen is om vandaag rustig aan te doen. Rusten om de jetlag te lijf te gaan en nu eens de verschillende adviezen opvolgen om het wat rustiger aan te doen. Het duurt niet lang of Oscar staat op de steiger en bedank hem voor alle goede zorgen. Tijdens de koffie som ik het verlanglijstje op wat er op de Queen B nog gedaan moet worden en Oscar wil meteen beginnen.

Hij moet geremd worden want het is mijn rustdag. Een halfuur later staan de zeilmakers aan boord en al snel leg ik uit wat er met het zeil moet gebeuren. Ze nemen het mee en beloven me te bellen wat het kost. Bij de receptie meld ik me bij Ninneth voor de rekening en spreken af om voor een volgende maand te gaan. Ik heb uitgerekend dat als ik 10 dagen blijf liggen het al goedkoper is om een 1 maandcontract te nemen. Terug op het schip duikel ik het rubberbootje op en met behulp van de compressor breng ik de vorm er weer in.

Motor uit de bak en bij het starten merk ik al snel dat de boot zo lek als een mandje is. De stop blijkt los te zitten en probeer deze met wat lijm en een hamer terug te slaan in het achterschot. Boodschappen halen en wat blijkt, de reparatie van de rubberboot is maar half want kom met een natte kont aan de overkant. Gelukkig is de temperatuur van dien aard dat het er allemaal niet toe doet. De kapper zit midden op straat de krant te lezen en kijkt meewarig naar mijn kapsel. Als hij zijn stijl lees coupe herkent, glimlacht hij en zegt goedendag.

Boodschappen laden, verstouwen, koelkast aan en uitblazen in het zwembad. Er is altijd wel wat te zien want het resort is behoorlijk in trek bij verschillende groepen.

Maandag, 22 mei Vlijmen — Rio Dulce. De benen voelen als rubber, de nek kraakt, de ogen branden en de rimpels zakken steeds dieper weg. Wat een tocht 33 uur om van Vlijmen naar Rio Dulce te komen. Trein, vliegtuigen Taxi en bussen. Het is een zucht van verlichting als je de kuip instapt en je treft de Queen B magnifieke verzorgt aan. Vervelend dat ik de sleutel niet kan vinden maar ga er al snel van uit dat deze wel eens bij Oscar op zijn bureau zou kunnen liggen.

Melden bij de receptie en al snel hebben ze mijn sleutel getraceerd en kunnen de laatste barrière naar rust oplossen. Queen B gewassen, gelucht en opgefrist van binnen. Het voelt een beetje vreemd aan maar toch allemaal zeer attent. Wat een prima ligplaats en zal het bij iedereen van harte aanbevelen. We eten een hapje in de centrale ruimte van de haven en gaan vroeg te bed. Ik kan me niet meer herinneren dat ik in slaap ben gevallen. Zondag, 21 mei Iets minder dan een maand thuis.

In deze maand nog snel naar het buitenland om daar de dingen te doen, die gedaan moeten worden. Het is telkens weer een aanslag op de gezondheid maar breng het er relatief goed van af gezien alle verkoudheden en grieperigheden van de mensen om me heen.

In de familie ontstaan er wat complicaties maar worden gelukkig op tijd behandeld. Het is goed, de tijd dat ik in Nederland ben, er te kunnen zijn voor de familieleden. Thuis alles weer op orde en zelf de tijd gebruiken om naar de tanden en kiezen te laten kijken. Voor een kies ben ik uitbehandeld en wordt er voor gekozen om het maar te laten zoals het is, ondanks alle voorbereidingen. De vrienden schieten er weer bij in, overigens merken ze er toch niets van want ik ben er bijna nooit.

De sociale todo-lijst groeit. Het was goed om thuis te zijn en gebruikte ook de tijd om met een fluisterboot de Biesbosch onveilig te maken. Een varen door de kreken en sloten, met prachtig weer kunnen zwemmen in het koude water. Genieten van een dagje Amsterdam met een overvolle veerboot, wandelen over de Zeedijk en door de Kalverstraat. Winkelen en genieten van de terrassen. Amsterdam blijft een leuke toeristenstad, zeker voor ons als provincialen.

Zes uur opgefrommeld in een bus om van Rio Dulce naar de stad te komen. In Guatamala City Noord overstappe naar een station in het centrum om van hieruit de laatste landetappe te maken naar het vliegveld.

De bus rijdt door een prachtig groen landschap met een weg die door een steil gebergte slingert. Ik bedenk dat deze weg zich prima zou kunnen lenen voor de meest gevaarlijke wegen van de wereld omdat de rijbaan soms wel heel smal wordt in combinatie met de afgronden en het gevaarlijk ronden van onoverzichtelijke bochten bij rotsblokken.

Daarbij zijn ze ook nog wegwerkzaamheden aan het uitvoeren. Ik probeer niet te kijken en houd mijn boek op de knieën en concentreer me op de tekst. Bij het eindpunt in de stad worden we meteen door een taxichauffeur aangesproken en mee geloodst naar een taxi die nog in een garage staat. Hij haalt met veel moeite de taxi uit de rij en brengt ons naar het vliegveld. Normaal gesproken onderhandel ik altijd over de prijs of vraag ik wat het kost.

Door de vriendelijkheid die ik hier tref doe ik het deze keer niet. Het kost me uiteindelijk Quetzal, je treft wereldwijd criminele taxichauffeurs en krijg weer eens een hekel aan mezelf dat ik gewaarschuwd ben voor dit volk en me deze keer weer in laat luizen. In de hal van het vliegveld wachten we gezapig de aansluitingen af naar Mexico en van Mexico naar Amsterdam. We komen rond uur de volgende dag in Amsterdam aan. Woensdag, 25 april De watertaxi brengt ons naar de andere kant van de rivier voor wat boodschappen en verdere ontdekking van de drukke winkelstraat.

In een bank probeer ik nog geld te wisselen maar stuit op nogal wat problemen omdat ik enkele dagen geleden al Dollars gewisseld heb voor Quetzal.

Er is een maandelijkse limiet en daar ben ik al overheen. Nu vraag ik me af of het niet een beetje doorgeschoten is. Dit staat de toeristenindustrie flink in de weg. Je moet nu per Credit Card betalen en dat is per saldo voor de kopen en verkoper duur.

Je zult maar een niet werkende credit card hebben dan heb je een groot probleem op je vakantie. In een onooglijke technische winkel zie ik zonnepanelen liggen die prima zouden passen op de Queen B.

De half flexibele panelen die ik nu heb, waren erg duur en hebben een veel te lage opbrengst. Met wat informatie en maten loop ik verder te dubben en te rekenen. Op het einde van de straat tref ik de watersportwinkel en lopen verlekkerd langs de verschillende bootonderdelen. Het is voor de meeste schippers een bijna masochistische trip om rond te lopen door de snoepwinkel van scheepsonderdelen, je komt er altijd met iets buiten. Eerbetoon voor het gastland is hier flink aan de prijs.

Nog even de brug op, klimmen en kijken van grote hoogte over de twee zijdes van het meer. Wat een prachtig landschap, de vele bootjes op het meer geven het een levendige indruk. Dinsdag, 24 april Alles gebeurd hier in de straat waar ook het vrachtverkeer door de straat slingert. De vrachtwagens maken een vreemd kabaal, door het gebruik van de motorrem als ze van de brug afkomen rechtstreeks de drukte in. Je hoort ze van verre aankomen en je vraagt je af, of het allemaal wel goed komt.

De mensen lopen op straat, de winkeliers bouwen hun winkel uit tot op de weg. Iedereen krioelt er doorheen en je moet vertrouwen dat de heren chauffeurs je zien. Bij nader zoeken merk je dat alles voorhanden is, van duur tot goedkoop. Bij een kapper staat de kapstoel leeg, ik ben in het bezit van een verwilderde bos met haar.

De krullen staan alle kanten op en de kapper kijkt me aan en roept iets onverstaanbaars. Ik zeg hem dat hij er maar iets van moet maken.

De tondeuse wordt aangetrapt en met lange flinke halen trekt hij het snorrende apparaat van mijn hals naar mijn kruin. De vlokken met haar vliegen alle kanten op en durf niet in de spiegel te kijken.

Hilariteit genoeg bij Jacqueline die verschillende malen had willen ingrijpen maar gelukkig ging de kapper onverstoorbaar door, hij wilde geen tijd verliezen want hij moest verder gaan met gokken en zijn vrienden zaten geduldig te wachten. De opbrengst van mijn strakke kapsel werd meteen ingezet voor de kans tot meer. In een familierestaurant aan het water eten we een hamburger en kijken uit over het water waar tientallen jachten geankerd zijn en er liggen in de vele jachthavens nog meer buitenlandse schepen.

Op het haventerrein een lauw warme duik in het zwembad en prijs me rijk, met de prima plek die we getroffen hebben. Maandag,  23 april Wakker worden in een nieuw paradijs. De bomen van het resort gooien de geluiden van verschillende vogels naar buiten en maak de panelen los van de ingang. De warmte komt me tegemoet vooral omdat we vannacht de airco aan hebben gehad. Met een bos papieren onder de arm spoed ik me naar het bureau om in te klaren en te melden. De dame achter het loket vraagt naar een formulier welke ik niet kan tonen omdat ik niet begrepen heb dat ik me eerst moest melden in Livingston bij de douane.

Ik had begrepen dat de Marina me zou helpen bij inklaren en verdere immigratie, zoals in de folder staat. Ik voorzie al grote problemen vanwege doorvaren landinwaarts zonder melden en grote boetes in het vooruitzicht. Ninneth gaat bellen en spreekt een declarant die ons zegt meteen terug te varen naar Livingston en net doen of we aangekomen zijn die ochtend.

Vervelend dat we terug moeten maar het beloofd een mooie tocht terug te worden door de jungle langs de berghellingen. De indianen vissen met werpnetten en dat brengt in ieder geval veel sfeer. We zijn echt in een andere wereld dan de Carieb. In Livingston meld ik me met de marifoon bij de declarant die het papieren geregel zal verzorgen en adviseert de Queen B te ankeren en zal een watertaxi sturen.

Een watertaxi waar 4 mensen aan boord zijn, zonder enig woord Engels maar genoeg gestamel, verwarrend allemaal want ze doen net alsof we toeristenslachtoffers zijn die ze wel een duur tochtje kunnen aansmeren. Jacqueline blijft met enige schroom en zorgen achter op de Queen B en ik ga met een stapeltje papieren naar Hoofdkantoor van de declarant.

Een dikke man, in een kantoorstoel gesmeten, zodanig gevuld met overtollig voedsel dat ik niet zie of het een stoel of een rolstoel is. Bij het handen schudden blijft de man ook zitten en begint hoofdschuddend aan zijn klus en zegt doodleuk of we morgen de papieren op kunnen halen.

Dat is vreemd want hij beloofde aan de telefoon dat het een procedure van een uur zou zijn. Hij ziet de verwarring en doet net of hij het telefoongesprek van vanochtend nu pas herinnert. In het dorp probeer ik geld te wisselen waar je wordt aangezien voor een witwasser als je probeert dollar te wisselen die ik nodig heb om in te klaren.

De procedure duurt vier verschillende loketten en raak voor het eerst aan de babbel in het Spaans met een leuke dame die vertelt net moeder te zijn geworden, al 1 kind heeft, haar man werkt, en ze is heel gelukkig. Zo dat weet de lezer nu ook en ik heb een bos Quetzals in mijn hand. Zelfs de spellingscorrector kent het woord niet laat staan dat ik er ooit van gehoord heb.

Lopend door de hoofdstraat heb ik zicht op de rivier en zie ineens een Island Packet met groene bimini en buiskap, voorbij varen. Mijn hart slaat een slag over want vul meteen in dat Jacqueline van het anker af is en rondjes aan het varen is, wachtend op me. Bij enig extra speurwerk zie ik een bijbootje achter het schip en weet meteen dat ik naar een zusje kijk van ons Kwienbieke. Pak van mijn hart en loop het kantoor weer binnen van de Dikke.

Hij is er niet en ik kan de tijd opvullen samen met zes anderen door ieder voor zich op een telefoon te kijken. Zuchtend en steunend klimt de Dikke de trap op en weet meteen dat hij geen rolstoelhouder is. Met alle vriendelijkheid overhandigt hij de documenten en vertelt dat het laatste document persoonlijk zal brengen bij de haven. Voor deze gang van zaken hadden we niet het hele schip mee hoeven te nemen om zogenaamd te schouwen.

Niet teveel afvragen en anker op om terug te varen. Zeiltje erbij, wind op de kont varen we de mooie rivier terug richting Marina. In de haven is alles hetzelfde en leggen snel vast aan de stroom en gaan een diner halen in de lounge ruimte van het hotel. De muggen beschouwen de ruimte als hun eetzaal want we worden volledig lek gestoken door de heren Mosquitos. Zondag, 22 april Monding Rio Dulce — Rio Dulce.

Na de ronding van de aanloopton bij de uiterste landpunt van de baai leg ik de Queen B bijna stil op het water. Kabbelend met een voortgang van 0,5 mijl. Jacqueline maakt koffie en we eten wat in de nacht. Omdat slapen er voor mij niet inzit gaat Jacqueline naar bed en blijf ik met wekker naast me in de nacht turen. Alert op de vaart om me heen. De marifoon spuwt soms een onverstaanbaar Spaans uit de speaker, de golven zijn afgevlakt door de landpunt en vaar alsof ik op een rivier vaar.

Samen met tientallen vissersbootjes varen we naar de drempel in de rivier en de dieptemeter geeft al snel 0 diepgang aan. Dat is vervelend maar we blijven drijven zonder vast te lopen. De geul en de verschillende adviezen in de diverse almanakken wijzen ons de weg langs Livingston.

Een drukte van belang, een mooie skyline maar we moeten verder de rivier op. Een Suriname gevoel bekruipt me maar de rivier waar we nu op varen is vele malen mooier dan waar dan ook. De bergen zijn steil, de jungle hangt tegen de berghelling aan, de takken reiken over het water. We genieten van het uitzicht, de sfeer. Na een uurtje varen komen we op een tussenmeer en varen samen op met een Belgisch schip en later een Frans schip.

Er wordt gezwaaid en maar blijven op gepaste afstand. Indianendorpen langs de kant, een bekende kerk tussen de hoge bomen langs de waterkant, mensen in het water vissend, badend, en wassen. Zondagse kleren maar ook armoedige kloffies waar het een gewone werkdag voor is. Speciale bebouwing van vierkante hutten met stro daken.

We zijn in een andere wereld beland. Voor de grote brug in de plaats Rio Dulce ligt de Tijax haven en we worden meteen opgevangen en kunnen langs de bezoekerssteiger gaan liggen om morgen verder in te checken.

Het is immers zondag. Jean Marie, ligt hier al 7 jaar, en gedraagt zich als de grote gastheer en sluit meteen stroom voor ons aan. Jean Marie is een Franssprekende Canadees en moet niets hebben van de Fransen.

Het wordt steeds ingewikkelder met die Fransen, ik was net gaan wennen aan de Bretoenen en nu dit. In ieder geval een aardig onthaal. We lopen op het Resort terrein en treffen er een wirwar huisjes aan met veel water. Een combinatie van mangrove en jungle. De muggen vinden het heir fantastisch zodat het smeren geblazen is. We eten een hapje in de centrale ruimte en restaurant en gaan plat om in een diepe slaap te vallen. Alles goed gegaan en een mooie afsluiting van een prachtige zeiltocht.

Zaterdag, 21 april Vannacht is er wat regen gevallen en alles is nat. Met deze temperaturen geen groot probleem alleen een beetje ongemakkelijk. Ondanks de weinige kleding toch alles nat en kleverig. De laatste loodjes en de gestadige wind calculeer ik de aankomst rond In de middag zien we land dagen, de bergen in de verte geven aan dat we het einddoel naderen. Het is rustig op zee en laat de Queen B naar zijn eindbestemming dartelen.

Als we de motor op tijd gestart zouden hebben, hadden we op tijd kunnen aankomen om de rivier op te varen. Ik houd taai aan mijn zeil vast en laat het gaan zoals het gaat om met de woorden van Gerard Maasakkers te pronken. Het zal wel een lange nacht worden door eindeloos rondjes te draaien met dik gereefd grootzeil en een puntje fok.

Bijna stilliggend in een baai met veel werkschepen. Lampen op kades en af en toe vertrekt er een schip. Vrijdag, 20 april De hoofdmotor starten om stroom te draaien voor de startaccu van de generator, stationair toeren zonder de motor in zijn werk te zetten.

Het is mijn wankele eer te na, we hebben geen voortgang van het ijzeren zeil nodig. Om de tijd te vullen gooi ik mijn visdraad uit om de voorraad eiwitten aan te vullen. Niet nodig maar wel lekker als het zo zou zijn. Na een uurtje slepen van het plastic-aas geeft de draad een flinke snok en het houdt. Ik ben overtuigd van een vismaaltijd maar zie de Mahi Mahi wel even boven water komen maar valt de vrijheid tegemoet als blijkbaar de haak niet ver genoeg in de bek heeft gezeten.

Vissersgeluk maar dan aan de verkeerde kant van het verhaal. Ik gooi opnieuw mijn draad uit tussen de wiervelden in.

Het is goed zicht zodat we het profiel op 7 kilometer afstand goed kunnen onderscheiden. We varen langs één van de laatste eilanden. Een lang uitgestrekt eiland behorend bij Honduras en de af te leggen afstand is nog maar mijl. Dit lijkt weinig maar schijn bedriegt. Nog 24 uur en wanneer komen we aan?

Bij donker ga ik de rivier niet meer op, zit ik me al op voorhand zorgen te maken? Avondeten in de kuip zonder eigen vangst en moeten het met vlees uit blik doen. Een aantal dolfijnen zoeken ons op maar hebben verder geen zin om te spelen.

De heren en dames hebben een afspraak naar het schijnt en zijn binnen de kortste keren uit zicht. In mijn slaap word ik wakker gemaakt omdat het weer eens een onweersmoment is met veel wind. De bliksem schiet in de hogere sferen alle kanten op maar het blijft geluidloos.

Het baart me geen zorgen maar wel de squall die komt. Een gitzwarte luchtmassa komt aan bakboordzijde naar ons toe. Zwarte wolken met lichtgrijze randen die de horizon weghaalt.

De regen valt ineens met bakken uit de lucht en de wind neemt toe naar een 20 knopen. Dat is gelukkig maar weinig en de onweerstrein dendert ons voorbij. Donderdag, 19 april We zijn over de helft en het aftellen kan beginnen. Een psychologische mijlpaal waar je filosofisch over kunt mijmeren. Waarom lijkt de tweede helft van de reis sneller voorbij te gaan dan de eerste helft. Waarom doet het je goed als de teller van mijl naar mijl gaat. Er is weinig veranderd, anders dat het gevoel nog maar mijl te gaan is, terwijl het in werkelijkheid toch nog of lees mijl is.

De nacht is om te mijmeren en op een onverklaarbare wijze herinner ik de driehoeksmetingen van enkele Fransen die door de exacte afstand te meten van 10 graden Noorderbreedte hierdoor de omtrek van de aarde wilden meten. Het uiteindelijke verschil was geloof ik 12 meter. Deze driehoeksmetingen houden me uit de slaap. De nacht is leeg, de boot ruist zich door het water, het hekwater kringelt zijn eigen weg door de monsterlijk grote soep, 15 knopen wind en een snelheid van gemiddeld 4,8 knoop.

Ik voel me onoverwinnelijk en weet meteen dat het een vals gevoel is. Het zou zomaar door een squall verstoord kunnen worden. Ik maak Jacqueline om Ik lig uitgemeten mijn slaapronde weg te maffen. De AIS piept maar één keer vandaag, zo leeg is de zee. We zijn waarschijnlijk uit de scheepvaartroute. De eilanden van Honduras liggen in de verte en we varen enkele in het zicht.

Hoge bergen met groene hellingen waar enkele huizen met steigers te onderscheiden zijn. Een paar vissers draaien hun rondjes ver van ons vandaan op eentje na. Deze draait een paar keer voor ons en dan een grote boog achter ons.

Ik houd deze loze visser in de gaten maar op eens verliest deze zijn belangstelling voor deze visgronden en hij draait weg richting de Oost-horizon. Opvallend zijn de niet zo mooie zonsondergangen, de maanloze lucht, de bewolking. Het maakt het allemaal een beetje somber ondanks de ideale zeilomstandigheden. We jakkeren door naar ons doel. Woensdag, 18 april Donkere nachten duren lang. Toch zit het lekker mee, ik ben zo tevreden met de voortgang, de gestadige wind, de sfeer aan boord, de technische toestand van het schip behalve de onzekerheid van de generator, de zeilvoering, zodat er mij een lyrisch gevoel bekruipt.

Ik ben zo blij op zee ondanks de vermoeidheid, het onregelmatige slapen en eten. Maar bovenal de innerlijke rust die me ten deel valt. Er valt genoeg te denken en te overdenken. Dit doe ik dan ook al turend over de kabbelgolven met zijn witte kopjes. De realiteit van de regelmaat van de zee om je op tijd op te laden of te rusten, je energiebeheer door op tijd te dutten.

Je weet immers maar nooit wanneer je opperste concentratie gevraagd wordt. In de ochtend laat de generator me weer in de steek en maak me zorgen over de koelkast, al weet ik dat we gelukkig niet teveel etenswaren in de diepvries bewaren. De schade zal altijd meevallen. Ik geef het warme water de schuld aan de problemen met de generator. Het belasten van de generator en het warme zeewater is de combinatie van wel of niet functioneren.

In de avond draaien we de generator nogmaals en nu blijft deze gewoon twee uur lopen. Mooi meegenomen en me niet te druk maken. Daar is de sfeer te mooi voor. We passeren het eilandje voor de Hondurese kust dat op de kaart staat met vuurtoren. Het licht zwaait uit en aan en is duidelijk te herkennen aan de vorm en het lichtkarakter. Met deze prijs voor 1 minuut bellen heb ik helemaal geen behoefte om de zorgen in Nederland te delen. Via de Satelliettelefoon stel ik mijn broer Rikus op de hoogte dat alles oké is aan boord.

Als tegenprestatie worden we verblijd met een heel mooi weerbericht. Zelfs de voorspelde windluwte voor de kust van Guatemala is verdwenen en zullen tot het laatst 15 knoop wind houden. Rikus doet goed werk. In de avond worden we opgeschrikt door onweer en dan net als ik heerlijk lig te slapen. Jacqueline geeft me een tik als donderslag op mijn schouder dat het erg veel weerlicht met windstoten. Ik kijk buiten en trek een extra rif in het grootzeil en aanschouw de lucht boven ons en constateer dat er maar weinig gerommel en gedonder is.

Ik vertel Jacqueline dat Donar zijn woede op de Hondurezen achter de eilanden aan het afreageren is, zodat ik weer in bed kruip. Jacqueline blijft met een frons achter bij alle flitsen van wolk naar wolk. Opeens maakt ze me wakker dat het wel erg vreemd is daarbuiten en ik sta meteen naast mijn bed. Ik herken de voortekenen van een squall en prijs ze voor haar oplettendheid.

Het grootzeil is al gereefd en draai een stukje Genua terug en verwacht dat we met deze zeilvoering de snel aanwakkerende wind wel zullen overleven. Nu valt de regen met bakken omlaag en de wind neemt toe tot 28 knoop. Sluit de luiken voor een tijdje zodat het inregenen door de wind van achter voorkomen wordt. Het gaat uitstekend en als er dan ineens een kudde dolfijnen om ons heen verschijnen, zijn we allebei getuige van de natuurelementen maar ook van de natuur.

Kloppend op de romp van het schip schuiven we de nacht in. Dinsdag, 17 april Het wachtsysteem is alweer ingevoerd ondanks de katterigheid van de uitstekende zeilmaat en wordt de gewenning van wakker blijven en slapen al snel weer opgepakt.

Om halfvier schrik ik wakker van een oproep via marifoon. Ik hoor de naam Kwien behh. Dat moet half Engels en Spaans zijn voor de Queen B. Ik spring mijn bed uit en roep de Swiber Quetzal op. De man is een beetje opgewonden over een grote sleep die achter zijn bootje hangt en of wij maar 2 mijl uit de buurt proberen te blijven. Ik kalmeer de man dat dit geen probleem is en zie op de AIS, 4 signalen voor 1 identiteit, namelijk sleepboot met sleep.

Om halfzes passeert de Express France ons, heel dichtbij zodat het een redelijk drukke nacht begint te worden voor me.

Gestoorde nachtrust en sprintend de kuip in en uit. Geen halszaken, maar toch fijn dat je er over mee kunt praten. Vroeger fietsten vrouwen topless over de dijk, maar nu durven we bijna niet meer naakt te douchen in de kleedkamer.

Waar komt die preutsheid eigenlijk vandaan? Het lijkt er nu op dat onze gebeden zijn verhoord. Deze zomer wil je maar één ding, of eigenlijk: En dat is een keuze moeten maken tussen dat badpak dat jouw rondingen ondersteunt en die bikini die dat niet doet, maar je in feite veel mooier vindt.

Van Valencia naar de jungle van 'Expeditie Robinson', maar dan wel even iets luxer natuurlijk. Marieke Elsinga is niet weg te slaan uit de zon en deelt haar jaloersmakende foto's met ons. We kunnen het niet vaak genoeg zeggen, maar als de zon zich laat zien moet je smeren, smeren, smeren.

En veel meer dan deze set heb je daar niet voor nodig. De was láten doen, terwijl jij op het terras zit met een drankje. Dat klinkt nog eens als een aangename besteding van je zondag. De zon schijnt althans, als we geluk hebben , en door al dat geknijp met je ogen heb je er tien kraaienpootjes bijgekregen. Tijd voor een nieuwe zonnebril. De pensioenfondsen staan er weer iets beter voor dankzij goede beleggingsresultaten en een hogere rente in Maar daar gaan de meeste mensen niks van merken.

We moeten ons opmaken voor een broeierige zomer vol steekmuggen. Voor iedereen die al jeuk krijgt bij het idéé, hebben wij een handige lijst met tips om je lichaam muggenbultvrij te houden. Geld is het enige dat telt? Bij deze loterij kun je geen gevulde buit winnen, maar een hele mooie ervaring. Hoe zorg je er als bedrijf voor dat je opvalt, en niet te snel vergeten wordt? Met een opvallende bedrijfsnaam. Naast slim ook gewoon heel grappig.

Facebook reacties 0 Reacties 5. Zou het huis helemaal afmaken! Brigitte Net getekend voor mijn nieuwe huis!

..

Sex date trio nuru massage arnhem

Dat klinkt nog eens als een aangename besteding van je zondag. Dat ziet er goed uit, comfortabel. In het dorp van zijn geboorte was je zelf geil als je zoiets bedoelde. Uit dien hoofde lijkt het mij niet zo eenvoudig voor jou een nota te schrijven over de lokale cultuurpolitiek vooral omdat een tantra massage alkmaar shemale ontvangst ander budgettair vantevoren zal zijn geregeld. De rubberbaronnen zagen hun inkomsten tot nul dalen. De straten lagen leeg en stil. Dit is voor mij lange tijd geleden dat ik deze in gebruik heb gehad en weet dat de kranen goed vast zitten in de prut, schuddende borsten verboden sex. Een aantal dolfijnen zoeken ons op maar hebben verder geen zin om te spelen. Want dan zat hij daar, en voelde een duistere, onberedeneerde, maar alles overheersende angst, omdat hij er niet eens in slaagde om hetgeen hij sex en geil wijfje het beste kende, zichzelf, aannemelijk te maken. Een keer per week verschenen de groente- de schillen- en de lorrenboer.

Lesbische a sexcontact almere

Melkende tieten oma ontvangt prive